Wat zien we als we de wereld inkijken?

By 16 October 2015Beeld, Cultuur
Wie liefdevol kijkt, ziet meer - Leap Translations

De Aarsman Collectie is een prachtige rubriek in de Volkskrant, waarin Hans Aarsman je meeneemt in het verhaal van een journalistieke foto. Deze week analyseert hij een foto die gemaakt is in de Noord-Koreaanse hoofdstad Pyongyang.

Westerse wereld in spiegeldbeeld
Je ziet een nogal kitscherig metrostation waarin een geregisseerd stroompje mensen van en naar de trappen loopt. Aarsman bekijkt deze foto met een sombere blik. Hij ziet er namelijk zijn eigen westerse wereld in, maar dan in spiegelbeeld. Westerse multinationals en politici zijn in feite geen haar beter dan de Kim Jong-uns van deze wereld.

Wij mogen gewoon somber zijn
Hoewel er absoluut waarheid schuilt in Aarsmans somberheid, is het grote verschil met dictaturen als Noord-Korea dat wij in het westen in principe gewoon somber mogen zijn over de realiteit waarin we leven. In tegenstelling tot de Noord-Koreanen zijn wij godzijdank niet verplicht om te juichen over ons land en onze leiders. Wij mogen zelf nadenken en voelen wat we willen. Een nadeel van die zwaar bevochten vrijheid is dat we er massaal gebruik van maken. We klagen en mopperen ons suf, wat de sfeer er helaas niet beter op maakt. Met al die commerciële propaganda die wij hier over ons uitgestort krijgen, is het op zich ook niet zo gek als je als vrije westerling voorgoed je toevlucht neemt tot een halsstarrig negativisme. Want wie is er nou nog zo naïef om te geloven in alle perfectie die ons wordt voorgespiegeld?

Ik stond mezelf toe de mens te zien
Punt is dat je met zo’n negatieve houding eerst en vooral jezelf mee hebt. Veel beter voor je humeur, en je hart bovendien, is het jezelf toe te staan ook positief te zijn. Niet door dat op zo’n juichende manier bij jezelf af te dwingen, maar door je te richten op het mooie in jezelf en de wereld om je heen. Een persoonlijk voorbeeld. Zelf heb ik de neiging om gesluierde vrouwen in de eerste plaats te zien als slachtoffers van een vrouwonderdrukkende religieuze cultuur, zoals ik dat bijvoorbeeld ook heb bij dames van de zwartekousenkerk. Maar laatst stond ik mezelf toe om eerst de vrouw te zien en daarna pas haar hoofddoek. Zij werkt sinds kort als caissière bij de supermarkt waar ik altijd mijn boodschappen doe en ze schonk mij de vriendelijkste lach die ik ooit had gezien bij de kassa. Ik lachte terug en we hadden samen lol over de klant voor mij, die haar had toegebeten dat het appels waren, die dingen waarvan ze de productcode op het stickertje bekeek om ze te kunnen afwegen. Alsof zij niet wist hoe appels eruitzien.

Wie liefdevol kijkt, ziet meer
Vrolijk liep ik hierna de supermarkt uit, blij met dit kortstondige contact met een leuk medemens. Dit soort positieve ervaringen heeft me geïnspireerd om mijn eigen vaak sombere blik op de wereld een plek op de achtergrond te geven, zodat ik beter kan kijken en zo meer kan zien. Als je Aarsmans foto liefdevol bekijkt, vallen je eerst vooral de twee verlegen glimlachende vrouwen op die gearmd met elkaar lopen. Ik hoop dat het vriendinnen zijn, of op z’n minst twee mensen die, al was het maar voor even, zacht voor elkaar durven te zijn in deze harde wereld. Dat kun je ook zien.

Leave a Reply